Epidemia AIDS przy polskiej granicy

Dzięki milionom dolarów zagranicznej pomocy Ukrainie udało się przyhamować epidemię AIDS. Ale ta pomoc nie będzie trwać wiecznie. Gdy zabraknie pieniędzy, choroba może uderzyć.

Na Ukrainie na AIDS cierpi 32 tys. osób. Ten zbliżony do Polski pod względem liczby ludności kraj od kilkunastu lat boryka się z epidemią tej choroby. U nas od początku prowadzenia statystyk do końca ubiegłego roku odnotowaliśmy 12 757 zakażeń, na Ukrainie przybyło 161 119 (szacunki mówią odpowiednio o 30 tys. i 360 tys. zakażonych). U nas 1010 zgonów, u nich 17 791. W Polsce ok. 800 nowych zakażeń HIV rocznie, tam 20 tysięcy.

Globalny Fundusz na rzecz Walki z AIDS, Gruźlicą i Malarią przez sześć lat wpompował w Ukrainę blisko ćwierć miliarda dolarów. Początkowo kupowano głównie leki. Potem ciężar terapii przejął na siebie rząd. Nie wiadomo, czy w dobie kryzysu, który Kijów dotknął bardzo boleśnie, leki nadal dostaną wszyscy potrzebujący.

Fundusz finansuje dziś przede wszystkim działania prewencyjne. Władza nie daje na nie ani hrywny, tymczasem bez prewencji nie da się wygrać z AIDS. Co z tego, że wreszcie spada liczba zgonów, a poziom nowo wykrytych zakażeń w końcu się stabilizuje. Żniwo HIV jest wciąż ogromne. 20 tys. nowych infekcji rocznie to 20 tys. nowych pacjentów na lekach antywirusowych za kilka lat. Liczba chorych zakażonych drogą seksualną przekroczyła już tę związaną z użyciem brudnych igieł, co oznacza, że problem AIDS na Ukrainie już dawno przestał być problemem narkomanów.

Zagraniczna pomoc niedługo się skończy. Czy za kilka lat Ukraina poradzi sobie z epidemią? – zastanawia się „Gazeta Wyborcza” i podsumowuje: Wcześniej czy później czeka ją trudny egzamin z samodzielności. Oby udało się go zdać.

Źródło: Sławomir Zagórski, Trzeba przestać biegać z kijkiem, „Gazeta Wyborcza”, 6.09.2010 r.

„Farmacja i Ja”, wrzesień 2010