„Czekając na…”

W tym zabieganym, codziennym świecie nie zawsze udaje nam się odnaleźć to, czego szukamy lub nie zawsze odnajduje nas to, na co czekamy. Trwając w tym czekaniu, nagle, niepostrzeżenie, cichutko przysiada się tuż obok szczęście, a my musimy tylko pochylić się, żeby wziąć je w dłonie. Niektóre wydarzenia są jak katalizator dla innych, niekiedy potrafią zapoczątkować reakcje łańcuchowych zmian w naszym życiu.

Istnieje bliżej niedefiniowalny składnik, na który każda/każdy z nas (bo przecież nie zapominajmy, że pomimo sfeminizowanego wizerunku naszego zawodu są wśród nas i panowie:) czeka. Jest to owo „coś”, co próbujemy odnaleźć w drugim człowieku i nieważne, że jest w nim tysiąc innych cech, które zdrowy rozsądek nakazywałby przyjąć z całym dobrodziejstwem inwentarza, obecność owego „czegoś” staje się warunkiem koniecznym:) Przez nikogo niewidziane, ale pojawiające się jak echo w lesie. Kiedy czas studiów przeminie i kiedy nie uda nam się odnaleźć kogoś, w kim odbiłoby się echo wzniosłych marzeń, lub los przewrotnie uczyni życie z występu w duecie występem solowym, prędzej czy później pojawia się tęsknota za czymś, co umknęło, za czymś, co się wymknęło lub za czymś, czemu pozwoliło się odejść. I właśnie taką tęsknotę dostrzegłam w pani Annie.

Zawsze odwiedzała naszą aptekę wieczorową porą, tuż po pracy, w której spędzała większość dnia. Jako że w aptece o tej porze nie było już ciekawskich uszu stojących w kolejce, zawsze miałyśmy chwilę na rozmowę. Z tych puzzli rozmów ułożył się obraz pani Anny przechodzącej przez magiczną bramę wieku, w której trójka na początku zamienia się w czwórkę, zadowolonej z życia, aktywnej zawodowo i choć uśmiechniętej, to ze smutkiem w sercu.

Jej optymizm pozostawał w opozycji do tych smutnych oczu, czekających, aż ktoś dostrzeże w nich coś niezwykłego. Kiedyś zażartowała, że jej „gra solo” ma same plusy, bo nie musi tłumaczyć się przed mężem z wydatków na kosmetyki, przy których zakupie rozmawiałyśmy sobie jak przy kawie:) Jednak nawet żart nie zretuszował jej obrazu kogoś, kto czeka na coś, co odmieni jej życie. Praca w banku była dla niej całym życiem. Po dłuższej nieobecności, któregoś wieczoru znów zobaczyłam ją przed drzwiami. Weszła rozpromieniona, radosna, wiosenna – odmieniona. Widziałam, że bardzo chce się czymś podzielić. Nie pomyliłam się:) – „Pani Kamilo, warto było tak długo czekać” – te słowa zapamiętałam do dziś:)

Scenariusz historii może się wydawać zbyt fil­­mowy jak na naszą codzienną rzeczywistość, ale w tym wypadku pióro do ręki wzięło samo życie. Okazało się, że w banku pojawił się „ON”. Kiedy podszedł do okienka, w powietrzu czuć było unoszącą się pomiędzy nimi chemię, ale cóż, załatwił swoje sprawy i wyszedł. Pani Anna nie robiła sobie więc jakichkolwiek nadziei, że jeszcze kiedykolwiek się spotkają. Skończyła pracę, wyszła z banku, a na ławce nieopodal siedział „ON” z bukietem kwiatów w dłoni. Kiedy zobaczył, że pani Anna wychodzi, podszedł i powiedział, że gdyby trzeba było, czekałby jeszcze dłużej. W tym momencie kończy się przewidywalność scenariusza – ślubu (przynajmniej jeszcze:) nie było. Jednak przede wszystkim pojawiło się szczęście, które usiadło cicho i niepozornie na ławce pod bankiem. Trzeba było tylko otworzyć drzwi, żeby je dostrzec…

mgr farm. Kamila Kulbaka, Wrocław

„Farmacja i Ja" wrzesień 2011