Pani Róża zakwitła

Na całe szczęście życie to nie tylko pasmo smutków i niepowodzeń. Chociaż właśnie takie wrażenie najłatwiej odnieść, kiedy prawem serii, w kolejce do naszego okienka ustawią się ludzie, będący w trudnej sytuacji.

Pani Róża jest moją stałą pacjentką, a jednocześnie sąsiadką z tej samej wsi. Nawet jeśli nie widzimy się w aptece, istnieje duże prawdopodobieństwo, że spotkamy się w sklepie albo na spacerze. Od kilku lat przy boku Pani Róży wiernie trwa Kajtek, kochliwy niebywale piesek, który przysparza swojej pani wiele emocji. Przejeżdżając obok ich domu, należy zawsze zwolnić, bo istnieje prawdopodobieństwo, że gdzieś błąka się Kajtek lub szuka go jego właścicielka, jeżdżąc rowerem bez jakichkolwiek świateł. Spytałam kiedyś Panią Różę, czy nie powinna zamontować świateł dla własnego bezpieczeństwa? Odrzekła: „Moje życie i tak już się skończyło”. Zrobiło mi się smutno, bo faktycznie była sama. Kilka lat temu owdowiała, a syn wraz z rodziną wyemigrował do Wielkiej Brytanii. Pamiętam, jak bała się lotu do Nottingham i jak dzielnie robiła sobie zastrzyki w brzuch z preparatów rozrzedzających krew, żeby uniknąć zakrzepicy. To cena za siedem dni z synem. Siedem dni, które miały ją nasycić na kilka samotnych miesięcy. Tuż przed wylotem przybiegła do apteki po coś na uspokojenie, bo myślała, że jej „serce wyskoczy z emocji”. Wróciła uśmiechnięta, niestety, tej dobrej energii nie starczyło na długo. Mijały tygodnie, a Pani Róża zamierała niczym zimowy ogród.

Pewnego zimowego dnia, kiedy chwycił mróz i komunikacja podmiejska przestała kursować, zjawiła się w aptece Pani Róża. Poprosiła o coś na uspokojenie, „bo jej serce wyskoczy”. – Pomyślałam, że pewnie leci do syna. Podałam lek, który Pani Róża zmarzniętymi rękami próbowała od razu otworzyć. Chyba zauważyła nutkę zdziwienia na mojej twarzy i wyszeptała: „Zakochałam się…” i opowiedziała mi swoją historię.

Kiedy po ponadgodzinnym oczekiwaniu na autobus straciła już nadzieję, że przyjedzie cokolwiek innego niż pługosolarka, zdecydowała się złapać okazję. Nie mogła się już ruszać z przemarznięcia. Od niechcenia zamachała ręką. Zatrzymało się auto i stało się coś magicznego. Kiedy odzyskała w samochodzie zdolność wyraźnego widzenia, utraconą na skutek zaparowania szkieł, jej oczom ukazała się twarz mężczyzny. Sześćdziesięcioletni pan patrzył na nią jasnoniebieskimi oczami, równie nieszczęśliwy jak Pani Róża. Jechali wolno w stronę miasta, prowadząc kurtuazyjną rozmowę, lecz Pani Róży nie dawało spokoju to spojrzenie. Chciała, żeby ta podróż trwała, żeby ten mężczyzna był obok jak najdłużej. Chciała poznać jego tajemnicę. Kiedy dojechali do celu, usłyszała: „Proszę jeszcze chwilę ze mną zostać…” Stracili poczucie czasu. Przestali odczuwać zimno. Liczyło się tylko to, że spotkało się dwoje tak bardzo samotnych ludzi. Rozmawiali o wszystkim. Przeganiali swoją samotność. Okazało się, że pan Janusz niedawno przeprowadził się w okolice Pani Róży. Przez kilka lat wraz z żoną budowali dom. Niestety, tuż przed ukończeniem budowy żona pana Janusza zmarła.

Ciężko było się rozstawać, pan Janusz wziął w swoje ręce dłoń Pani Róży i ucałował ją. Do zobaczenia, Różyczko – wyszeptał.

Zaraz po tym zdarzeniu Pani Róża przybiegła do mnie do apteki po coś na uspokojenie. Kiedy obsługiwałam pacjentów, kilkanaście metrów dalej Pani Róża rozkwitała. W środku zimy nieśmiało rozchylała aksamitne płatki samotności, aby rozpocząć życie z odrobiną nadziei na przyszłość.

Minęło już trochę czasu od tamtego wydarzenia, a Pani Róża nadal kwitnie, jeszcze piękniej niż wiosną. Wieczorami można spotkać Ją i pana Janusza jak szukają kochliwego Kajtka. Od niedawna stałym elementem wyposażenia roweru Pani Róży są światła i odblaski. Powiało optymizmem. Prawem serii szczęście zaczęło uśmiechać się i już na święta na stałe wraca syn Pani Róży z rodziną. Może zdarzyć się, że nawet w środku najcięższej zimy Róża zakwitnie.

mgr farm. Kalina Nierzewska, Wrocław

"Farmacja i Ja", grudzień 2010