Mieszaj i łącz, czyli rzecz o sałatkach

Sałata, choć smaczna sama w sobie, to jedynie baza do tego, co może zagościć na wiosenno--letnich talerzach. Mnogość dodatków - warzyw, choć nie tylko, oszałamia i zachęca do jedzenia.

Sałat mamy na rynku dostatek. W sklepach i na bazarach, gdzie nie spojrzymy, tam jakaś nowa, wcześniej nieznana. I to niekoniecznie zielona, niekoniecznie o dużych, sercowych liściach. Rozmaitość kształtów i smaków. Obok tradycyjnej, znanej z dzieciństwa, masłowej, leżą dumne sałaty rzymskie, słodkawe lodowe, gorzkawe dębowe, kędzierzawe endywie, fioletowe radicchio i dalej - roszponki o małych okrągłych listkach, rukole o ostrym, zdecydowanym smaku i kształcie przypominającym szczaw, boćwiny (nie mylić z botwinką) i pozwiązywane w pęczki liście szpinaku (tak, to też sałaty).

Dodatkiem do sałaty może być praktycznie wszystko: warzywa, owoce, sery, mięso, ryby, owoce morza, zioła, nasiona. Świeże, grillowane, gotowane. Od rodzaju użytych dodatków będzie zależeć charakter sałatki, jej przynależność do określonej kultury kulinarnej, kaloryczność.

W komponowaniu składników sałatkowego dania panuje niemal całkowita dowolność. Niemal, bo jak we wszystkim wskazany jest umiar, by ilość nie zaważyła na jakości. W tabeli obok pokazujemy, co z czym można łączyć, by zachować i narodowy charakter dania, i spójność smaku.

Antonina Majewska

„Farmacja i Ja”, czerwiec 2008