Dopasuj się do mężczyzny

Czy nam się to podoba, czy nie, codziennie musimy kontaktować się z innymi ludźmi. Od tego, w jaki sposób się komunikujemy, zależy, czy uda nam się osiągnąć cele - zarówno zawodowe, jak i osobiste.

Jak mówić, by nasi rozmówcy nas słuchali? Co zrobić, by w dyskusji osiągnąć to, na czym nam zależy? Tym, co decyduje o skuteczności bądź kłopotach komunikacyjnych ludzi, niekoniecznie są wybitne zdolności oratorskie, ale... specyficzna umiejętność dopasowania się do rozmówcy.

Zaakceptować różnice

O tym, że kobiety i mężczyźni się różnią, wiemy wszyscy. Niestety, zapominamy, że różnice te wychodzą poza zewnętrzne, pierwszo- i drugorzędne cechy płciowe, i wszelkie próby uczynienia swej osobowości tożsamą z osobowością partnera są z góry skazane na niepowodzenie. W najgorszym wypadku może to nawet skutkować decyzją o rozstaniu. Tymczasem wystarczy zaakceptować fakt, że się różnimy, a przede wszystkim nie próbować zmieniać na siłę ani siebie, ani partnera. Lepiej zaakceptować nawzajem siebie takimi, jakimi jesteśmy, i postarać się mówić językiem, który jesteśmy w stanie zrozumieć.

Uszanować ewolucję

Sposób komunikowania się kobiet i mężczyzn ma podłoże ewolucyjne i kształtowany jest od kilkudziesięciu tysięcy lat. W uproszczeniu: prehistoryczne kobiety poświęcały czas na tworzenie ciepła domowego ogniska i opiekę nad dziećmi, koncentrowały się na budowaniu pozytywnych relacji z otoczeniem. Stąd ich obecna biegłość zarówno w komunikacji werbalnej, jak i niewerbalnej. Natomiast mężczyźni poświęcali się innym celom, z reguły walce, zapewnieniu społeczności bezpieczeństwa i zdobywaniu dla niej pożywienia. Sposób komunikowania wykształcony przez mężczyzn miał im pomóc w uczynieniu tych zadań bardziej efektywnymi.

Choć od czasów prehistorycznych zmieniło się wiele, sposób komunikowania się pozostał podobny. To właśnie ewolucja spowodowała, że męski jezyk jest bardziej szorstki i konkretny, skoncentrowany na realizacji celów. Dla mężczyzn ważne jest zadanie, które trzeba wykonać, a nie emocje, które go dotyczą, i choć może to budzić kobiecy bunt, trzeba to zrozumieć i zaakceptować...

Upadek Supermana

Każdy mężczyzna ma w sobie geny łowcy i zdobywcy. Wielu z nich nie pozwala sobie na popełnianie błędów ani tym bardziej na okazywanie słabości. Dlatego też mężczyźni rzadziej niż kobiety proszą o pomoc specjalistów - zarówno lekarzy, jak i farmaceutów. Choroba jest oznaką słabości, którą zdaniem mężczyzny trzeba zignorować. Jeśli jednak nie uda się tego zrobić, proszenie o pomoc jest dla wielu prawdziwą katorgą. Świadomość tego zjawiska powinna dać farmaceutom do myślenia. Jeśli aptekę odwiedza chory mężczyzna, oznacza to z jednej strony oczekiwanie pomocy, ale z drugiej - niechęć do przyznania się, że ta pomoc jest potrzebna. Prawdopodobnie większości mężczyzn będzie zależało na szybkim zażyciu lekarstw, które błyskawicznie postawią ich na nogi.

Usidlić myśliwego

Oprócz tężyzny fizycznej, wytrwałości i zwinności, kolejną cechą, która pomagała mężczyźnie w sprawnym polowaniu, był wzrok. W ten sposób myśliwy zbierał informacje, które pozwalały wybrać strategię - walcz lub uciekaj! Decyzja była podejmowana automatycznie, w ułamku sekundy. Mechanizm szybkiej oceny sytuacji jest aktywny do dziś, co potwierdzają badania psychologów dotyczące zjawiska tzw. pierwszego wrażenia. Zatem pacjenci podejmują decyzję o tym, czy kogoś polubią i czy mu zaufają, właśnie w pierwszych sekundach kontaktu.

Warto pamiętać, że jedną z dwóch form komunikacji jest forma niewerbalna, zawierająca takie elementy jak wyraz twarzy, wygląd i postawa. Bardzo często to właśnie od nich zależy przebieg całego procesu komunikacyjnego. Miły, sympatyczny i łagodny wyraz twarzy farmaceutki może zachęcić mężczyznę do współpracy, a jej szczery i troskliwy uśmiech może osłabić jego lęk i agresję. Jeśli w ten sposób zachęci się pacjenta do podejścia do okienka, zwiększa się szanse na to, że przystanie on na przedstawione propozycje.

Rozmowa z mężczyzną

Kłopoty komunikacyjne mogą się pojawić już na etapie powitania. Pytanie: „W czym mogę pomóc?" lub „Co Panu dolega?" może wywoływać dyskomfort, gdyż po raz kolejny uświadamia choremu mężczyźnie, że jest chory i potrzebuje pomocy. Proszę uwierzyć - nawet oczywiste stwierdzenie, że ktoś, kto przychodzi do apteki, potrzebuje pomocy, we współczesnym supermanie może wzbudzić niechęć lub złość. Dlatego też należałoby zastosować zwrot typu: „Dzień dobry, co Pana sprowadza?" lub „Witam serdecznie. Co dla Pana?". Wtedy większość mężczyzn dokładnie opisze lek, po który przyszli.

Kłopot może się również pojawić, gdy pacjent nie będzie wiedział, co mu dolega ani jaki preparat będzie dla niego odpowiedni. Tu potrzebna będzie odpowiednia diagnoza. Farmaceutka powinna wtedy zadać otwarte pytania: „Co konkretnie Panu dolega?" oraz „Jakie jeszcze ma Pan objawy?". W przypadku substancji, których nie można przedawkować, można dodać pytanie: „Co Pan stosował do tej pory?". Powyższe pytania pomogą szybko i konkretnie zdiagnozować pacjenta i wydać mu odpowiednie leki.

Kobiety i mężczyźni różnią się też preferencjami i oczekiwaniami względem leków. Dla kobiet duże znaczenie może mieć bezpieczeństwo i smak oferowanych farmaceutyków, mężczyźni cenią zaś szybkość działania i skuteczność. Lek - ich zdaniem - nie musi być smaczny, ale skuteczny! Proponując preparat, warto podkreślić tę zaletę.

Emocje kontra rozum

Zdaniem neurologów i psychologów zajmujących się pracą mózgu kobiet i mężczyzn, różni się on funkcjonowaniem obszarów odpowiedzialnych za odczuwanie emocji i racjonalne myślenie. Na podstawie analizy pracy półkul mózgowych zaobserwowano, że u kobiet bardziej rozwinięte są rejony odpowiedzialne za rozumienie i wyrażanie emocji, u mężczyzn zaś za analizę faktów i danych. Zatem jeśli chcemy przekonać mężczyznę do zakupu konkretnego leku, warto powiedzieć mu, dlaczego proponujemy właśnie ten preparat: „Proponuję Gripex Max, bo zawiera maksymalne stężenie substancji czynnych, które usuną gorączkę, ból mięśni i katar". Jeśli osłabionemu mężczyźnie podamy powody, dla których powinien zażyć lek, nie będzie się buntował i jest duża szansa, że go zastosuje.

Różnice między kobietami i mężczyznami są utrwalane również poprzez proces socjalizacji i wychowania. Kobiety częściej uczą się budowania relacji i współpracy, mężczyźni zaś rywalizacji i zdobywania tego, czego chcą. Jednak niektóre odmienności powoli się zacierają. Zdarzają się przecież rzeczowe i konkretne kobiety oraz wrażliwi i czuli mężczyźni.

Jednak mimo dzielących nas różnic jesteśmy przecież w stanie efektywnie współpracować. Pamiętajmy, że przeciwieństwa się przyciągają, ale i uzupełniają. Istotne jest to, byśmy różnice akceptowali i szanowali, ale przede wszystkim - chcieli się do nich nawzajem dopasować.

Warto pamiętać, że droga do przekonania prawdziwego mężczyzny o swoich racjach wiedzie nie przez serce, ale przez jego umysł.

Autor: Łukasz Kostecki,

psycholog, trener, doradca; interesuje się aspektami komunikacji, sprzedaży, rozwiązywania konfliktów i wywierania wpływu społecznego

„Farmacja i ja”, marzec 2009