Import docelowy

Pacjent zjawia się w aptece z receptą na lek, który nie jest dopuszczony do obrotu w Polsce. Jak w takich wypadkach wygląda procedura importu docelowego?

Każdy lek dostępny na rynku musi posiadać odpowiednie świadectwo rejestracji potwierdzające dopuszczenie do obrotu na terenie danego kraju. Jedynym sposobem na pozyskanie leku nieposiadającego takiego zezwolenia jest import docelowy. Podlegają mu preparaty niezbędne do ratowania życia lub zdrowia pacjentowi, a ich weryfikacją zajmuje się minister zdrowia.

Podstawą importu docelowego jest odpowiedni wniosek, w pierwszej kolejności wypełniany przez szpital lub lekarza prowadzącego leczenie poza szpitalem. Zapotrzebowanie na konkretny lek musi być też zatwierdzone przez konsultanta z danej dziedziny medycyny. Dopiero wtedy wniosek trafia w ręce ministra, który w ciągu 7 dni potwierdza zapotrzebowanie na lek, zezwalając na jego import. Wniosek musi trafić do ministra przed upływem 60 dni od daty wystawienia. W przypadku, gdy wnioskodawca ubiega się również o refundację sprowadzanego leku, niezbędne jest potwierdzenie ze strony prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia. Dopiero na tym etapie wniosek jest kierowany do hurtowni farmaceutycznej za pośrednictwem apteki. Od momentu podpisania wniosku przez ministra nie może minąć więcej niż 60 dni, w przypadku objęcia leku refundacją 30 dni od podpisania przez prezesa NFZ.

Przyczyn korzystania z importu docelowego leków jest wiele. Jedną z nich jest kontynuacja terapii preparatami, które przestały być dostępne w danym kraju – np. przez zakończenie produkcji. Często jest to również kwestia indywidualnej terapii i nagłych przypadków zagrażających życiu. W Polsce jest wiele aptek specjalizujących się w imporcie docelowym.

mgr farm. Łukasz Waligórski

„Farmacja i Ja”, czerwiec 2010