Czas pracy apteki – wyjaśniamy wątpliwości

W listopadowym numerze „Farmacji i Ja” wykładnia prawna w tekście „Apteka a placówka użyteczności publicznej” wzbudziła wiele wątpliwości dotyczących czasu pracy apteki. Z tego powodu jeszcze raz powracamy do tematu.

Zgodnie z art. 94 Prawa farmaceutycznego rozkład godzin pracy aptek ogólnodostępnych powinien być dostosowany do potrzeb ludności. O rozkładzie pracy aptek ogólnodostępnych na terytorium powiatu decydują rady powiatu. Ponieważ apteki pracują również w niedziele i święta, w rozumieniu potocznym można przyjąć, że są to placówki użyteczności publicznej.

Ustalając godziny pracy, kierownik apteki musi jednak  uwzględnić obowiązki wynikające z przepisów ogólnych, w szczególności wymogi określone w Kodeksie pracy.

Zgodnie z art. 129 Kodeksu pracy, czas pracy poszczególnych pracowników nie może przekraczać 8 godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin na tydzień. Ustalając czas pracy, pracodawca musi również uwzględnić fakt, że pracownika obowiązuje pięciodniowy tydzień pracy. Każdy dodatkowy dzień oznacza pracę w nadgodzinach, tygodniowy czas pracy nie może przekroczyć 48 godzin (zob. art. 131 § 1 Kodeksu pracy).

Należy również pamiętać, że w każdym systemie czasu pracy, jeżeli przewiduje on rozkład pracy obejmujący niedziele i święta, pracownikom zapewnia się łączną liczbę dni wolnych od pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym, odpowiadającą co najmniej liczbie niedziel, świąt oraz dni wolnych od pracy w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy, przypadających w tym okresie (art. 147 Kodeksu pracy).

Pytanie odnosiło się do wskazania, czy przepisy prawa dopuszczają, aby pracownicy mogli pracować w tygodniu 7 godzin na dobę, a także w co drugi weekend, co w rozliczeniu miesięcznym daje 40 godzin tygodniowo. Taka forma zgodna jest z Kodeksem pracy. W poradzie nie rozważano natomiast rozliczenia czasu pracy, a ten – zgodnie z powyższymi zasadami – musi uwzględniać również nadgodziny.

Dobrawa Biadun, ekspert serwisu Prawo i Zdrowie Wolters Kluwer Polska

„Farmacja i Ja”, styczeń 2010