Mały człowiek, wielkie zmiany

Macierzyństwo może być radosne i spełnione. Pod jednym warunkiem - że dobrze się do niego przygotujemy.

Nie ma wątpliwości, że pojawienie się dziecka ma wpływ na to, jak postrzegamy siebie, własne pragnienia, potrzeby innych ludzi i wszystko, co nas otacza.

Nieznana siła uczuć

Kobiety niebędące matkami i te, które mają dzieci, najczęściej działają na siebie drażniąco. Te pierwsze samodzielnie kierują swoim życiem, najczęściej są zorganizowane i racjonalne. Drażni je ckliwość matek niewidzących świata poza swoimi dziećmi. Postawa ta - najczęściej - zmienia się wraz pojawieniem się dziecka. To wtedy na kobietę spada gama uczuć, których wcześniej nie doświadczała. Nagle wpatruje się w śpiące niemowlę i cierpliwie znosi jego marudzenie. Te uczucia przenoszą się na inne relacje, np. uważniej przygląda się problemom znajomych, bo urodzenie dziecka uczy empatii.

U źródeł radości

Oprócz nakarmienia i czystych ubrań dziecko potrzebuje przede wszystkim kontaktu z nami. Najpierw machamy mu grzechotką, potem w piaskownicy stawiamy z nim babki i tarzamy się w trawie. Bywa, że patrząc na siebie z boku, wydajemy się sobie... infantylne. Czemu dorosła, zrównoważona kobieta ma puszczać bańki lub lepić bałwana? W pracy zawodowej każde działanie jest zaplanowane. Będąc z dzieckiem w naturalny - i bezkarny - sposób możemy mieć dostęp do czynności, które niczemu nie służą, a niosą frajdę. Bawiąc się z nim, nagle odkrywamy, że można układać klocki tylko po to, by zaraz je zburzyć, albo malować bez żadnego tematu - i nikt nas za to nie oceni. Wyzbywając się wewnętrznej krytyki, racjonalnego powodu, zostaje nam z bycia z dzieckiem czysta zabawa. A zabawa służy jedynie temu, by czuć się dobrze. I tylko temu. Te pozornie bezsensowne zabawy mogą więc zmusić mnie do znalezienia odpowiedzi na pytanie: co w życiu sprawia mi przyjemność.

Ważne i najważniejsze

Przed ciążą kobiety mają w głowie w miarę jasną wizję tego, co jest dla nich w życiu ważne. Widzą po kolei szczeble kariery, chłodno wyznaczają kierunek rozwoju. Jednym słowem - mają plan. Po narodzinach dziecka okazuje się, że to zaplanowane „ja" musi zrobić dziecku trochę miejsca. A w zasadzie całkiem sporo miejsca. I nie chodzi nawet o te ustępstwa, których świat oczekuje od kobiet, by mogły czuć się dobrymi matkami. Po prostu samoistnie, podświadomie następuje przewartościowanie świata. Rządzące do tej pory „chcę", „będę" zostaje okiełznane, egoizm stłumiony.

Oczywiście, to rodzi problemy. Kobiety z jednej strony kochają potomstwo, z drugiej - większość z nich tęskni za okresem, gdy były jedynymi właścicielkami swojego czasu. Nie ma nic złego w tym, że zdarza się im marzyć o tygodniu, w którym nie trzeba być matką. To całkowicie naturalne. Najważniejsze, by cały czas mieć na względzie równowagę pomiędzy potrzebami dziecka i własnymi pragnieniami. Dziecko jest ważne, ale trzeba pamiętać, że najważniejsze jesteśmy my. Psychologowie często używają metafory katastrofy samolotowej - siedząc z dzieckiem w samolocie, który ma awarię, komu nałożyłybyśmy jedyną maskę tlenową: sobie czy dziecku? Odpowiedź prawidłowa: sobie. Bo jeśli ty zginiesz, zginie i dziecko. Jeśli przeżyjesz, masz szansę je uratować.

Mgr psychologii Edyta Żółtowska

„Farmacja i ja”, wrzesień 2009