Zdradziłam. I co teraz?

Chwila namiętności, gorący romans, a nad ranem „zimny prysznic". I kompletny chaos uczuć i myśli. Pora zastanowić się, w jaki sposób wybrnąć z tej sytuacji, by twój związek jak najmniej ucierpiał.

Stało się. Zdradziłaś partnera. Zanim zaczniesz się zastanawiać, jak do tego doszło (na co, notabene jest nieco za późno), musisz podjąć decyzję, co chcesz zrobić. Patrząc realnie, masz dwa wyjścia: powiedzieć partnerowi prawdę lub tę trudną informację zachować tylko dla siebie. Niezależnie od tego, na co się zdecydujesz, musisz być gotowa na poniesienie konsekwencji swojego wyboru.

Tylko moja tajemnica

W idealnym świecie mogłabyś zwyczajnie o wszystkim zapomnieć i wrócić do dawnego życia. Rzeczywistość nie jest jednak tak komfortowa. Ale możesz zdecydować się na zachowanie swojej zdrady w tajemnicy. Choć w naszej kulturze szczerość i uczciwość są niezwykle szanowanymi wartościami, warto zastanowić się, z jakiego powodu chciałabyś o tym powiedzieć mężowi. Jeśli kieruje tobą jedynie chęć uwolnienia się z poczucia winy, podzielenia się niewygodną tajemnicą, zastanów się, czy takim postępowaniem nie skrzywdziłabyś partnera kolejny raz. Możesz zostawić tę informację dla siebie także po to, by nie ranić partnera, nie ryzykować związku, który jest dla ciebie ważny - wtedy musisz zdać sobie sprawę, że będziesz samotnie niosła poczucie winy i świadomość, że nie jesteś zupełnie szczera z osobą, którą kochasz. Poza tym staniesz się odpowiedzialna za zatarcie śladów romansu. Oczywiście łatwiej będzie ci ukryć wakacyjny romans czy jednorazowy seks po służbowej imprezie. Gorzej, jeśli związek trwał dłuższy czas, spotykaliście z kochankiem u wspólnych znajomych, bywaliście razem w kawiarni czy kinie.

Niezależnie od tego, jaką decyzję podejmiesz, pamiętaj, że to, czy mąż się nie dowie, nie zależy wyłącznie od ciebie. Nie możesz mieć stuprocentowej pewności, że żadne z was nie natknie się nigdy na swojej życiowej drodze na mężczyznę, z którym miałaś romans.

Spojrzenie w lustro

Zanim pobiegniesz porozmawiać z mężem lub przysięgniesz sobie, że nigdy mu nie powiesz, usiądź spokojnie i postaraj się zagłębić w swoje myśli i uczucia. Co sprawiło, że wylądowałaś w łóżku z tym mężczyzną? Czy jesteś szczęśliwa w swoim związku? Czego ci w nim brakuje? Czego oczekujesz od swojego męża? Jak chcesz rozwiązać ten kryzys? Co powiesz, gdy mąż zapyta: „I co masz zamiar teraz zrobić?". Odpowiedzi pozwolą ci uświadomić sobie własną sytuację i możliwe rozwiązania. Jednym słowem: zanim staniesz przed partnerem, musisz porozmawiać sama ze sobą.

„Gdy rozdygotana próbowałam pozbierać myśli, nagle znalazło się rozwiązanie - przyznaje 39-letnia Marta. - Zobaczyłam siebie, zdezorientowaną, zgubioną we własnych oczekiwaniach i pragnieniach, z ogromnymi problemami z wyrażaniem uczuć, kompletną nieumiejętnością mówienia o swoich potrzebach. I mojego męża - opiekuńczego, kochającego, porządnego faceta, którego jedynym grzechem było to, że mnie nie rozumiał. Ale ja przecież nie rozumiałam sama siebie! Dlatego konferencja skończyła się dla mnie w pokoju hotelowym jakiegoś handlowca z Pomorza. To ja narozrabiałam. Dlaczego miałabym zrzucać to na barki mojego mężczyzny. Nigdy nie powiedziałam o tej feralnej nocy. Ale zaraz po powrocie do domu zgłosiłam się na terapię".

Warto, byś uświadomiła sobie także fakt, że do zdrady prowadzą słabości związku, a te powodowane są przez obydwu partnerów. Nie znaczy to oczywiście, że możesz teraz wrócić do domu i krzyknąć: „Zdradziłam cię, ale to twoja wina, bo nigdy nie słuchasz, co do ciebie mówię, jesteś nieobecny, za dużo pracujesz". Po prostu nie masz do tego prawa. Lepiej zastanów się nad tym, ile pracy jesteś w stanie wykonać, by uratować ten związek. Bo fakt, że zdradziłaś, oznacza, że musicie nie tylko pokonać kryzys, ale także popracować nad relacjami między wami.

Czas nas uczy pokory

O tym, że zdradziłaś partnera, nie da się powiedzieć tak, by to nie zabolało. Zdradzona osoba zazwyczaj czuje się oszukana, poniżona, głęboko zraniona. Coś, na czym partner budował swoje życie, legło w gruzach. Znany świat runął i na razie widać tylko zniszczenia i zgliszcza. Jego rodzina, dom, związek jest zagrożony, znika poczucie bezpieczeństwa, stabilizacja, spokój. Poza tym, po takiej informacji człowiek czuje się pomniejszony, pokonany jako mężczyzna, mąż. Mniej wartościowy, mniej atrakcyjny. Najważniejszą konsekwencją zdrady okazuje się utarta zaufania do niewiernego partnera. Jeśli więc chcesz, by twój mężczyzna poznał prawdę - przygotuj się na walkę o związek.

Pierwszą bitwą będzie przyjęcie emocji partnera i uporządkowanie własnych. Mąż może rozpaczać, złościć się, może być rozżalony i wściekły. I naprawdę, mimo że te uczucia, a szczególnie sposób, w jaki będzie je okazywał, mogą być trudne do przyjęcia, to rokują znacznie lepiej niż zamknięcie się w sobie, wycofanie, milczenie.

Zanim zaczniesz przekonywać męża, że chcesz ratować związek, że zależy ci na was i chcesz, by on ci wybaczył, postaraj się wybaczyć sama sobie. Nie cofniesz tego, co się stało, możesz tylko robić wszystko, by to się nie powtórzyło. Jeśli pozwolisz wpisać się w rolę kozła ofiarnego, ciężko będzie ci przywrócić dobrą relację z mężem. Dobrze będzie, jeśli przyznając się do winy, okażesz skruchę i powiesz wprost, że zamierzasz robić wszystko, by udało wam się porozumieć. I po takiej szczerej „spowiedzi" zacznij ustalać to, jak teraz będą wyglądały wasze relacje.

„Ja mówiłam, on milczał patrząc przed siebie - wspomina 45-letnia Joanna. - Kiedy skończyłam, powiedziałam, że zdaję sobie sprawę, że jestem winna. Zawiodłam jego zaufanie i zrobię wszystko, by je odzyskać, ale nie chcę, by ta zdrada wpłynęła na całe nasze dalsze życie. Dlatego zaproponowałam terapię. Wiedziałam, że tylko dokładne wyczyszczenie sprawy, przyjęcie jego wściekłości, ujawnienie słabości naszego związku i wspólne szukanie rozwiązań może nas uratować. Nie myliłam się. To był bardzo ciężki rok, pełen napięcia, łez i bólu. Ale terapia przyniosła efekty. A ja zyskałam niezwykły szacunek do męża, bo po zakończeniu terapii i przyznaniu, że jest gotowy, by ze mną być, nigdy już nie nawiązał do mojego żałosnego wybryku".

Dobrze jest wyznaczyć granice tego, co możesz przyjąć, co możesz znieść. Zraniony partner, jeśli zostanie z tobą, z pewnością będzie szukał sposobów, by na nowo ci zaufać. Może cię śledzić, szperać w kieszeniach, sprawdzać maile - ustal, czy jesteś to w stanie zaakceptować, czy nie? Jak wiele jesteś w stanie znieść, by uratować ten związek? Gdy sobie to uświadomisz, powiedz o tym mężowi. Dzięki jasnej komunikacji, łatwiej będzie wam się porozumieć.

Ponadto staraj się grać fair. Skrzywdziłaś partnera, więc teraz skup się na związku, zapomnij o kochanku, zerwij z nim kontakt, zrezygnuj z SMS-ów czy maili. I nigdy, nawet w największej złości, w czasie najgorszej kłótni z mężem, nie wracaj do relacji z tamtym mężczyzną. Twoja lojalność i szczerość zwiększą szansę na przetrwanie waszego uczucia.

Ale może również zdarzyć się tak, że nie dacie rady wzajemnie sobie wybaczyć. Związek okaże się zbyt słaby. Do głosu dojdzie urażona ambicja, zadawnione konflikty, niewypowiedziane żale. Seks stanie się wyblakły i nijaki w porównaniu z gorącą namiętnością kochanka. Być może nie będziecie mieli sobie do powiedzenia nic więcej poza: „Żegnaj". Bo również tak kończą się zdrady.

Sprzymierzeńcem w zabliźnianiu ran po zdradzie może okazać się czas. Potrzebujecie go, by wyciszyć emocje, znaleźć sposób na spokojną rozmowę, poszukać na nowo bliskości. Cierpliwie czekaj na powrót uczuć partnera. Być może okaże się, że uda wam się pokonać kryzys i uratować związek.

Maja Górska

„Farmacja i Ja”, lipiec - sierpień 2008