Naproksen

Sercowe problemy

Choroba wieńcowa to ciągle jedna z najczęstszych chorób cywilizacyjnych. Jednak w leczeniu jej skutków odnotowano w ostatnich dziesięcioleciach...

Naświetlanie w Skandynawii

Czy wiesz, że w krajach skandynawskich w okresie zimowym jest zalecane korzystanie z solariów? Ma to zapobiegać objawom depresji wynikających z braku światła dziennego.

Analiza porównawcza naproksenu i meloksykamu

Obydwa leki zaliczamy do niesteroidowych leków przeciwzapalnych. Chociaż należą do tej samej grupy, to z różną selektywnością wpływają na obydwie...

Jego działanie utrzymuje się nawet do 12 godzin. Stosowany jest przy leczeniu zapalenia tkanek miękkich, zapaleniach mięśni, reumatyzmie.

Naproksen jest niesteroidowym lekiem przeciwza-palnym, przeciwbólowym i przeciwgorączkowym o mechanizmie działania podobnym do innych NLPZ. Działanie przeciwbólowe naproksenu wykorzystuje się do łagodzenia bólu od nasilenia słabego do umiarkowanego.

Długie działanie przeciwbólowe

Naproksen podawany doustnie jest zazwyczaj stosowany jako wolny kwas albo w postaci jego soli sodowej (patrz tabela). Sól sodowa wchłania się szybciej, co czyni tę postać szczególnie przydatną w sytuacjach, kiedy chcemy uzyskać szybkie działanie przeciwbólowe. Dodatkową zaletą naproksenu jest jego długotrwałe działanie przeciwbólowe, które może utrzymywać się nawet do 12 godz., dzięki długiemu okresowi półtrwania (12-17 godz.) oraz wiązaniu się z białkami osocza w 99%. Większość autorów podkreśla, że w dawkach do 500 mg naproksen charakteryzuje farmakokinetyka liniowa – stężenie leku w osoczu wzrasta proporcjonalnie wraz ze zwiększeniem dawki. Efekt ten nie jest obserwowany przy stosowaniu dawek przekraczających 500 mg. Wynika to z faktu, że wówczas dochodzi do wysycenia połączeń z białkami i zwiększenia frakcji wolnego naproksenu w osoczu. Ponieważ uważa się, że tylko wolny naproksen jest metabolizowany i wydalany przez nerki, podawanie większych dawek nie powoduje proporcjonalnego wzrostu stężenia leku w osoczu. A więc stosowanie większych dawek jest mniej efektywne.

Naproksen jest stosowany w leczeniu objawowym choroby zwyrodnieniowej stawów, zapalenia kości i stawów, reumatoidalnego zapalenia stawów, młodzieńczego idiopatycznego zapalenia stawów, zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa. Ponadto naproksen znajduje również zastosowanie w bólach stawów, np. po urazach, oraz w stanach zapalnych tkanek miękkich okołostawowych, takich jak zapalenie ścięgien, więzadeł, mięśni.

Prace oceniające skuteczność stosowania naproksenu w chorobie zwyrodnieniowej stawów wskazują, że łagodzi on typowe dolegliwości chorobowe w stopniu porównywalnym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy. W równym stopniu zmniejsza natężenie bólów stawów oraz odczuwanie porannej sztywności stawów. Zaobserwowano podobny wpływ leku na zwiększenie zakresu ruchów w stawach objętych procesem zapalnym.

Kiedy zachować ostrożność

Należy zachować ostrożność, stosując lek u osób z następujących grup:

• Osoby starsze: w tej grupie wiekowej zwiększeniu ulega ilość wolnej frakcji naproksenu w osoczu w porównaniu z młodszymi osobami i w związku z tym nasila się działanie leku. Dodatkowo słabsza jest już funkcja nerek, przez które naproksen jest wydalany, dlatego u osób starszych należy rozważyć zastosowanie mniejszej dawki.
• Kobiety w ciąży: lek ma kategorię C (według FDA). Oznacza to, że naproksen może być stosowany tylko w przypadku, kiedy potencjalne korzyści przewyższają ryzyko niepożądanego działania na płód.
• Matki karmiące piersią: generalnie naproksen uważany jest za lek bezpieczny podczas karmienia piersią, gdyż ilości, które dostają się do mleka, są zbyt małe, aby wyrządzić szkodę dziecku. Brak jest danych dotyczących działań niepożądanych naproksenu u niemowląt karmionych piersią 1, 2.
• Dzieci: jako środek do samoleczenia naproksen nie powinien być stosowany u dzieci poniżej 12. roku życia.

Podsumowując, można stwierdzić, że naproksen jest interesującą alternatywą, szczególnie w stosunku do innych leków przeciwbólowych dostępnych bez recepty, zwłaszcza gdy weźmiemy pod uwagę jego szybki początek i długość działania, wygodne dawkowanie oraz stosunkowo niewielkie ryzyko działań niepożądanych.

„Farmacja i Ja”, kwiecień 2010